Αρ Γιου Μπάι Ένυ Τσάνς Γκρηκ Όρθοντοξ ;

Από ένα σημείο και μετά χάνεται η γραμμή που ενώνει τα σημεία. Οι μέρες διαδέχονται τις νύχτες, χωρίς να μπορούμε πλέον να κρατήσουμε λογαριασμό, οι ημερομηνίες γίνονται αντικείμενο συζήτησης, ο αριθμός δίσκων που πιάνουν τα δάχτυλα μας και ο ρυθμός που περνούν αυτοί μπροστά από τα μάτια, ξεπερνούν την οποιαδήποτε πρόβλεψη. Όταν ο χρόνος θολώνει, καταλαβαίνεις πως αρχίζει η αντίστροφη μέτρηση. Οι κούτες καταλαμβάνουν περισσότερο χώρο από εμάς μέσα στο σπίτι, η κουβέντα αρχίζει να περιστρέφεται γύρω από τη διαδικασία μεταφορά τους όχι πλέον τη συλλογή τους, η λίστα με τα ονόματα των dealers τελειώνει. Στην πράξη συνειδητοποιείς ποιος αξίζει.

Image0959

Είχαμε δύο χρόνια να μπούμε  στη Ζούγκλα των Δίσκων. Και όμως μόλις ανοίξαμε την πόρτα του μικρού λατινοδισκάδικου, ο ιδιοκτήτης μας θυμήθηκε αμέσως. Μας είχε δει μόλις μία φορα ακόμα στη ζωή του, αλλά προφανώς του ήταν αρκετή. Μείναμε εκεί για περίπου δύο ώρες. Αγόρια και κορίτσια έμπαιναν και έβγαιναν διαρκώς, αγοράζοντας από ένα 45αράκι μέχρι μία εικοσάδα albums. Οι τιμές ήταν οι σωστές, η διάθεση η καλύτερη, στο τέλος ένας θαμώνας προσφέρθηκε να μας φωτογραφήσει, μπροστά στην πόρτα της τουαλέτας μαζί με τον Andy που θα έπρεπε να λέγεται Ruiz.

Image0933

Τικάραμε επισκέψεις από επαγγελματική υποχρέωση. Γνωρίσαμε το Γκίμυ Γκίμυ δίχως να μας δώσει κάτι, συναντήσαμε το ευγενικό προσωπικό της Now Again και το Xένοκ που μας ενημέρωσε για το καθετί, χαζέψαμε ανώφελα τους δίσκους στο Κάουντερποϊντ, φάγαμε την ημέρα δίχως ουσία στο απαράδεκτο Amoeba, σώσαμε την παρτίδα με μερικά δεκάιντσα του Dizzy και της Mary Lou Williams στην Contemporary, που βρέθηκαν τελευταία στιγμή κάτω από το τραπέζι του δισκοανακυκλωτή. Το κυριακάτικο παζάρι αυτή τη φορά ήταν ανάλογο με ένα κακό ελληνικό παζάρι.

Image0952

Κάπου εκεί εμφανίστηκε εκ νέου ο Γιοχέι.

«Τι λέεεεεεει? Που πάααεει; Θα πάτε σε εκείνο το φίλο που σας έλεγα; Θα κάνετε ένα ταξιδάκι, αλλά έχει ετοιμάσει δίσκους για εσάς.»

«-Πόσους βρε Γιοχέι μου?»

«-1000. Δηλαδή τι 1000, 700. Δηλαδή, επειδή δεν προλαβαίνω, πάτε και θα δείτε και θα έρθω κι εγώ μετά.»

«-Εντάξει βρε Γιοχέι. Πως τον λεν’ τον φίλο σου;»

«Μπόρις»

«Αααα…»

Κάπως έτσι, ο ρώσος ξανθωπός μυστακοφόρος οικογενειάρχης μας άνοιξε το γκαράζ του, επιφυλακτικός και αγχωμένος. Μπόλικες στοίβες με μικρή ουσία. «Έχω κι άλλα να δείτε, αλλά αν δεν έχετε σκοπό να μου δώσετε το κατιτίς δεν υπάρχει λόγος να τρέχουμε.» «Χμμ, να δώσουμε, αλλά να δούμε και λίγο φως, ε;». «Ξέρετε τι είναι το στόρατζ;» Η συνέχεια μοιάζει ως ένα βαθμό με τις προηγούμενες αντίστοιχες περιπτώσεις. Ξαναμπήκαμε στο αυτοκίνητο, ακουλουθήσαμε τον Μπόρις στο συνοικιακό παραθαλάσσιο συγκρότημα αποθηκών. Για να περάσεις την πύλη, χρειάζεται να πληκτρολογήσεις έναν κωδικό ώστε να ανοίξει η μπάρα. Πάνω στην τρομάρα του ο οδηγός μας για να προλάβει να μπει, αφήνοντας εμάς απ’ έξω, πλησίασε στο μπροστινό του αμάξι και με τη μέθοδο της προσκολήσεως προσπάθησε να προλάβει να περάσει και να κλείσει πίσω του η πόρτα. Όμως δεν τα κατάφερε. Η μπάρα έπεσε πάνω στο αυτοκίνητο και ξεχαρβαλώθηκε. Εμείς παρκάραμε απ ‘έξω και μπήκαμε με τα πόδια. «Αν μας ρωτήσουν ποιος το έκανε αυτό, θα πούμε ο Γιόχει, εντάξει;»»‘Οτι πεις κύριε Μπόρις μας».  Μπήκαμε σε ένα ασανσέρ, κατεβήκαμε ή ίσως ανεβήκαμε, βγήκαμε σε ένα σκοτεινό διάδρομο, φτάσαμε επιτέλους στην αποθηκούλα του. Ζούγκλα από κούτες, τις οποίες έπρεπε να βγάζουμε μία-μία για να τσεκάρουμε. «Δείτε αυτά και μετά πάμε και στις άλλες αποθήκες που έχω».

Δώστου η μια κούτα μετά την άλλη, κάτσε να βάλω και τις κοτρώνες λίγο πιο πέρα. «Τα έχω στριμώξει για να χωράνε, αλλά είναι σε σειρά που μόνο εγώ καταλαβαίνω». Στο βάθος ακούστηκε το γέλιο του Γιοχέι.

-Γεια σου αγαπημένε μου αγοραστή!!!

-Γεια σου Μπόρις.Χεχε. Έχεις τίποτα διαλυμένες κόπιες να πουλήσω στο ebay; Χεχε.

-Όσες θες!

-Χεχε. Θα τις μοσχοπουλήσουμε, θα μου δώσεις και μια προμήθεια για να παίζω, μέχρι να μους τις στείλουν πίσω. Χεχε. Χεχε.

-Εσείς παιδιά γιατί κοιτάτε την κατάσταση τόσο πολύ. Τι σημασία έχει; Χε.

-Πρέπει να παίζουν οι δίσκοι βρε Γιοχέι.

-Χεχε. Σωστά. Χε. Στην Ελλάδα ακούτε γρικ πφανκ;

-Πανκ;

-Όχι Πανκ. Πφανκ. Χε.

– Πανκ.

-Όχι! Χεχε. Πφανκ.

Το funk έγινε punk και οι κούτες έβγαιναν ασταμάτητα, κάτι μουρμούριζε κι ο Γιοχέι στο Μπόρις του στυλ «βάλτα αυτά ακριβά κι αν δεν τα θέλουν, χεχε, θα τα πάρω εγώ.». Με τα πολλά, αφού μας είχαν βγει τα μάτια (του ενός) και τα χέρια (του αλλουνούνε), αρχίσαμε να κλατάρουμε.

-Κύριε Μπόρις μας, πρέπει να φύγουμε, έχουμε και ταξίδι, μας έπιασε και η νύχτα, αυτά θέλουμε.

-Ωραία. Λοιπόν, για να δούμε…Χμμμ…Εεεε..Ναι…Είναι κι ο τιμάριθμος ανεβασμένος…

(Γιοχέι)-Χεχε.

-Λοιπόν, γι’ αυτά τόσα.

-Πολλά μας λέτε νταβάριτς Μπόρις.

-Ε, τότε τόσα. Είμαστε εντάξει;

-Οκ.

-Κάτι τελευταίο να σας ρωτήσω;

-Ότι θέλεις σύντροφε.

-Αρ Γιου Μπάι Ένυ Τσάνς Γκρηκ Όρθοντοξ ;

5 responses to “Αρ Γιου Μπάι Ένυ Τσάνς Γκρηκ Όρθοντοξ ;

  1. Αρ…γιου…

  2. Γιου αρ νοτ αρ γιου.

  3. το πράσινο μπλουζάκι το πλένει αυτό το αγόρι ή δεν μπορεί καν να το βγάλει πλέον;;;

  4. Τι σχέση έχει ο ben sherman με τον fred perry? μόνο το χρώμα.

  5. Ααα…. τσιμπήσαμε, έτσι;;;

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s