Η ταινία που είδα το Σαββατοκύριακο λέγεται «Inside Llewyn Davis»

Είδαμε την ταινία στο Άστυ, έναν κινηματογράφο που (φαντάζεσαι πως) μυρίζει λίγο όπως τα δωμάτια του Greenwich Village που βλέπεις στην οθόνη. Τα μέρη έχουν τα αληθινά ονόματα (gate of horn, gaslight cafe), οι φιγούρες θυμίζουν ζωντανούς πρωταγωνιστές της σκηνής (ψάξε μία φωτογραφία των Clancy Brothers), τα ονόματα είναι σχεδόν τα πραγματικά (Jim & Jean, Bud Grossman), τα εξώφυλλα των δίσκων είναι γραφιστικές εργασίες πρωτοετών πάνω στα κανονικά εξώφυλλα (Inside Dave Van Ronk). Το μυστήριο της ταινίας εντείνεται από την ακροβασία μεταξύ φανταστικού, αληθινού, πλαστού, original και tribute, όχι όμως και remix. Κεντρικό ρόλο παίζει το ταξίδι με το αυτοκίνητο που οδηγεί ο Johnny Five. Ο ίδιος άνθρωπος κυκλοφορούσε πριν λίγους μήνους ως Dean Moriarty, σαν να λέμε Neal Cassady στο «On The Road». Τώρα είναι ο beat αμίλητος βαλές του Roland Turner, ενός τύπου προηγούμενης εποχής, jazz μουσικού, r&b τραγουδιστή που λιώνει στο πίσω κάθισμα, κοιμώμενος ή περιπαίζοντας τον νεαρό φολκ τροβαδούρο, «what are you, a flamenco dancer? what’s your name, pablo?» έως την επόμενη στάση, όπου στηριζόμενος στις πατερίτσες του θα συρθεί στο μέρος για ένα ακόμα fix. «Κάτι τύπους σαν εσένα τους τρώω για πρωινό». Θυμίζει λίγο Dr John, ακόμα περισσότερο έναν άλλο γιατρό με ελληνικό μεσαίο όνομα.

pomus&drjohn
Ο Σόλωνας, γέννημα θρέμα του Brooklyn, χτυπήθηκε από πολιομυελίτιδα, όταν ήταν παιδί και έζησε μία ζωή παρέα με τις πατερίτσες του. Τραγουδούσε τα blues στα καλύτερα στέκια της Νέας Υόρκης, τη χρυσή εποχή, τότε που βασιλιάδες ήταν ο Wynonie Harris και ο Big Joe Turner. Έγραψε ζόρικα όσο και υπέροχα τραγούδια, όπως τα «Young Blood», «Young Boy Blues», «Save The Last Dance For Me», «A Mess Of Blues», «This Magic Moment», «Lonely Avenue» για τον Elvis, τη LaVern Baker, τους Drifters, το Ray Charles. Συνεργάστηκε με τα σαϊνια, τους Leiber & Stoller, τον Spector, τη μαφία της Atlantic, πρωτίστως το Mort Shuman. Αγαπήθηκε από άντρες, όπως ο Dylan και ο Lou Reed. Αφήσε πίσω του τις καλύτερες αναμνήσεις. Το όνομα με το οποίο κυκλοφορούσε στην πιάτσα ήταν Doc Pomus.

One response to “Η ταινία που είδα το Σαββατοκύριακο λέγεται «Inside Llewyn Davis»

  1. Δήμο(;) έχεις δίκιο. Όλες οι φιγούρες σχεδόν είναι αντίστοιχες πραγματικών προσώπων της εποχής. Δεν μπόρεσα ν αναγνωρίσω βέβαια με τίποτα, τον άνθρωπο που έδερνε το Llewyn Davis. Πρέπει να ήταν κάποια συγκεκριμένη φιγούρα του Greenwich village.
    Αφού οι jim &Jean έπαιξαν σημαντικό ρόλο στο φιλμ, περίμενα να δω και τον Phil Ochs, που επιχείρησε να πλασαριστεί δίπλα στον Jim, πριν διαγράψει τη δική του λαμπρή τροχιά.
    To film ήταν και ένα tribute σε όλους τους losers της εποχής που έστρωσαν το χαλί για να περάσουν ύστερα όλοι οι μεγάλοι winners σαν τον Dylan. Όταν ο L.D αποφασίζει να γυρίσει στη θάλασσα, ο Dylan μπαίνει στο μαγαζί. Η Folk έχει περάσει πια στα καθιερωμένα genre.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s