Charlie Haden “Liberation Music Orchestra” (Impulse! AS-9183)

(το παρακάτω κείμενο δημοσιεύτηκε 4 χρόνια πριν, για λογαριασμό του προηγούμενου Μουντιάλ)

Ο Ισπανικός Εμφύλιος ξέσπασε έναν άλλο Ιούλιο, 74 χρόνια πριν. 17 Ιουλίου του 1936, ως ημερολογιακά ιστορική έναρξη, έως και την πρωταπριλιά του 1939, ως ψευδής ιστορική λήξη. Κι αν η ιστορική αποτίμηση, πάντα βάζει ως μαμάδες των πλευρών τη Σοβιετική Ένωση και το ναζιστικό γερμανοϊταλικό μέτωπο, τα κατάστιχα μαρτυρούν ως είθισται κι εκείνους που τάχθηκαν υπέρ κάποιας των πλευρών, δίχως εμπλοκή στο πεδίο της μάχης.

Όταν σε συγχρονία οι Hemingway, Orwell και Capa θα μάχονταν για την εκλεγμένη δημοκρατική πλευρά, τον Απρίλη του 1969, ο Charlie Haden θα εμπνέονταν απ’ τους εθελοντές, απ’ τους 3000 αμερικανούς που στάθηκαν στο πλευρό τους ως Abraham Lincoln Brigade (απ’ τους οποίους οι 1600 επέστρεψαν πίσω), από τα τραγούδια που γεννήθηκαν κατά τον ισπανικό εμφύλιο, όπως το εργατικό “Song of the United Front” του Hans Eisler και της στιχουργίας του Bertolt Brecht, αλλά και των παλιών παραδοσιακών ισπανικών τραγουδιών “El Quinto Regimiento”, “Los Cuatro Generales” και “Viva La Quince Brigada” που κατά την περίοδο του πολέμου απέκτησαν νέα λόγια. Και έτσι, το εφαλτήριο εκείνης της μουσικής, φτιάχτηκε ως αφιέρωση για τη δημιουργία ενός πολιτικά και κοινωνικά καλύτερου κόσμου, απ’ το σύνολο μιας ομάδας ανθρώπων υπό τον επεξηγηματικό τίτλο “Liberation Music Orchestra”. Κείνα τα χρόνια που η τιτλοφορία ξεπερνούσε το εύληπτο της επικοινωνιακής χρήσης ως προς το μάτι και το άκουσμα αλλά ως προς την ουσία.

Λευκός μπασίστας με βασική και κύρια συναναστροφή τη συνεργασία του με τον Ornette Coleman, ο γεννημένος το 1937 Charlie Haden, έμελλε να περάσει και απ’ το τρίο του Keith Jarrett, ώσπου να γνωρίσει την Carla Bley. Κι ενώ ο Coleman είχε δηλώσει πως “We met on the in L.A. and from there he came on the road as my bassist.  Charlie Haden’s music has its roots in Viva la humans.  It is not capitalistic, communistic or socialistic.  His music does no dictate.”, ο ίδιος ο Haden πάντοτε τόνιζε την πολιτική ουσία της jazz, όπως όλη εκείνη η γενιά των avant-garde, spiritual, free επαναστατών μουσικών. Άλλωστε η Liberation Music Orchestra συστάθηκε με ακραιφνώς πολιτική αφορμή, όταν “This was after Nixon bombed Cambodia, and I was sitting in my car outside of a little club on Lexington and 39th street called the “Lost and Found,” I was playing there that night.  I heard about the bombing and I went home and called Carla.”. Ύστερα ακολούθησε η θέαση του “To die in Madrid” του Frederic Rossif.

Μια big band, ένα τεράστιο ensemble αποτελούμενο απ’τους Charlie Haden, Carla Bley, Gato Barbieri, Sam Brown, Don Cherry, Michael Mantler, Paul Motian. Dewey Redman, Perry Robinson, Bib Northern, Howard Johnson, Andrew Cyrille και Roswell Rudd. Πλάι στα τραγούδια που ενέπνευσαν το εγχείρημα, το “War Orphans” του Coleman βρήκε χώρο, η Carla Bley πέραν των ενορχηστρώσεων χάρισε τα “The Introduction”, “The Ending To The First Side”και “The Interlude (Drinking Music)”. Ο Haden έκανε μια αφιέρωση στον Che πάνω στην ταινία του “Hasta Siempre”, και πήρε την ιδέα του “Circus ’68 ‘69”, χωρίζοντας την μπάντα στα δύο παρομοιάζοντάς την με ότι συνέβη όταν “After the minority plank on Vietnam was defeated in a vote taken on the convention floor, the California and New York delegations spontaneously began to sing ‘We Shall Overcome’ [the last track on the album] in protest. Unable to gain control of the floor, the rostrum instructed the convention orchestra to drown out the singing. ‘You’re a Grand Old Flag’ and ‘Happy Days Are Here Again’ could then be heard trying to stifle ‘We Shall Overcome’. To me this told the story, in music, of what was happening in our country politically.

“Everyone I approached turned me down once they found out what it was about.  I went to Bob Thiele, who got me a 500 dollar advance to record it, but when he delivered it to Impulse, the people there read the liner notes and said it was too left wing to release.  I happened to be going to L.A. on a trip, so I met with an exec at ABC/Impulse and managed to convince him.”

Yγ. Το παραπάνω κείμενο αφιερώνεται στην εθνική ομάδα της Ισπανίας, στους παίκτες της Μπαρτσελόνα και στον Cesc Fabregas. Αγωνίζονται μεθαύριο κατά των ναζί.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s