H ταινία που είδα το Σαββατοκύριακο λέγεται «Finding Fela»

«Θα έρθει η μέρα που θα γίνω πρόεδρος αυτής της χώρας» λέει σε μία σκηνή ο Fela Kuti. Δεν έγινε. Όπως και πολλά άλλα που έλεγε. Δεν θα μπορούσε να γίνει με την τακτική της ευθείας, αδυσώπητης σύγκρουσης που είχε επιλέξει. Αυτός δεν αυτοεξορίστηκε από τη χώρα του, επειδή δεν άντεχε το καθεστώς, αλλά προτίμησε να μείνει, εκεί, στο κέντρο και να ιδρύσει μέσα στο Lagos, τη μεγαλύτερη πόλη της Νιγηρίας, τη δική του Δημοκρατία. Η Kalakuta Republic ήταν ένα κομμάτι ανεξάρτητο από την υπόλοιπη χώρα, μία μινιατούρα κράτους έν κράτει, όπου ζούσουν δεκάδες, εκατοντάδες άνθρωποι, η οικογένεια του Kuti, οι Βασίλισσές του, τα μέλη της μπάντας, οι οικογένειες αυτών. Έμεναν και δούλευαν, έκαναν έρωτα και έπαιζαν μουσική, μπάφιαζαν με τριφασικούς πυραύλους που σηκώνουν με το χέρι σαν να είναι βαράκια και κάποτε πρέπει να κοιμόνταν, εκεί σε ένα χώρο, όπου στεγάζονταν από στούντιο ηχογράφησης μέχρι νοσοκομείο. Στο Shrine night club, το κάθε βράδυ ήταν διαφορετικό: Τις Τρίτες ήταν ladies nights, τις Πέμπτες είχε κύρηγμα, οι Παρασκευές ήταν spiritual nights. Μπορεί να ήταν και άλλη η σειρά. Στόχος ήταν ο πυρήνας να γίνει όλο και πιο συμπαγής, ίσως και να μεγαλώσει. Με κάθε δίσκο του ο Fela ακουγόταν συνεχώς και πιο σαφής, πιο συγκεκριμένος, πιο ενοχλητικός, πιο επιθετικός με λόγια άμεσα, μαχητικά που πονούσαν εξίσου πολύ καταπιεστές και καταπιεσμένους. Λόγια λίγα, λιτά, δυνατά πάνω σε ένα groove, το υπέρτατο «μπες και μείνε για πάντα μέσα» groove, υβρίδιο James Brown και highlife, που έχτιζαν οι ακαταμάχητοι Africa 70, η πιο καυτή μπάντα ανατολικά των JB’s. O παλμός της υποσαχάριας Αφρικής ονομάστηκε φυσιολογικά Afrobeat.
Η εξέλιξη ήταν αναμενόμενη. Μετά από δεκάδες προσαγωγές, συλλήψεις, φυλακίσεις που δεν ήταν αρκετές για να του βάλουν μυαλό, έφτασε η στιγμή που η κυβέρνηση της Νιγηρίας αποφάσισε να δώσει ένα οριστικό τέλος στο καλαμπούρι. Η επιδρομή 1000 ζόμπι στρατιωτών στο Kalakuta ήταν αιματηρή, αδίστακτη, καταστροφική. Το μέρος ισοπεδώθηκε, ενώ πάνω στο τσακίρ κέφι, δύο από τους φαντάρους, κρέμασαν τη μητέρα του Fela από ένα μπαλκόνι πριν την αφήσουν να πέσει στο κενό. Η Olufunmilayo μπήκε στο νοσοκομείο σε κώμα και μετά από μερικές μέρες έφυγε από τη ζωή. Όλα άλλαξαν μετά από εκείνη την ημέρα. Όλα έμειναν ίδια.
Με οδηγό το θεατρικό Fela! The Musical, ο Alex Gibney μέσα από αυθεντικά και σπάνια οπτικά και ηχητικά ντοκουμέντα, συνεντεύξεις από όσους έζησαν μαζί του, τα παιδιά του, τους μουσικούς του, κυρίως τα λόγια και τις πράξεις του ίδιου, παρουσιάζει μέρος της ζωής και του έργου του Fela Kuti, του Υπερανθρώπου που πίστευε πως θα ζήσει 130 χρόνια, γιατί όπως έλεγε και το όνομά του, Anikulapo, είχε το θάνατο στην κωλότσεπη και κανείς δεν μπορεί να το σκοτώσει και έτσι δεν θα πεθάνει παρά μόνο αν και όταν το θελήσει ο ίδιος. Εντέλει ηττήθηκε πριν συμπληρώσει τα πενήντα από την αρρώστια που φοβούνται ακόμα και να την πουν τότε μα και τώρα στην Αφρική. Όταν τελειώνει η ταινία, η εικόνα που μένει είναι από αυτές που ξεπερνούν τις χίλιες λέξεις.
Ο ημίγυμνος περήφανος ατρόμητος αφρικανός σωματαράς, με το υπομειδίαμα, τα φλεγόμενα μάτια και τις υψωμένες γροθιές. «Music Is The Weapon. Music Is The Weapon Of The Future» έλεγε πριν από 30 χρόνια. Που να ξέρες καημένε μου…

kuti

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s