Η ταινία που είδα το Σαββατοκύριακο λέγεται «Get On Up»

Film Review Get On Up

Νιώθω ωραία όταν βλέπω τον Dan Aykroyd. Θέλω να βολευτώ καλύτερα στη θέση μου, ίσως και να βγάλω τα παπούτσια μου, να τρίψω τα δάχτυλα των ποδιών μεταξύ τους μέσα στις ζεστές κάλτσες, να πιω μία γουλιά, να δυναμώσω τον ήχο. Λίγο μετά πιθανώς να χρειαστεί να ξαναβάλω τα παπούτσια για να χορέψω, αλλά και χωρίς αυτά γίνεται δουλειά. Κάθε φορά που τον βλέπω, νιώθω σαν να γυρίζω σπίτι μετά απο μία κουραστική μέρα ή όχι μόνο μία, αλλά πολλές μέρες, μήνες ολόκληρους, χρόνια περιπλάνησης σε άγνωστους τόπους ή και τόσο γνωστούς που είναι μέχρι θανάτου βαρετοί. Συνήθως η παρουσία του είναι εγγύηση για ένα καλό ψυχαγωγικό ξενύχτι. Νιώθω ασφαλής και έτοιμος κάθε φορά που εμφανίζεται αυτός, ένας άλλος και πάντα ο ίδιος, μία ως Elwood Blues, άλλη ως Δόκτωρ Stanz, αργότερα ως Boolie, τώρα ως Ben Bart, ιμπρεσάριος του James Brown, στη νέα ταινία, παραγωγής Mick Jagger, βιογραφία του Soul Brother Number One.


Η ταινία είναι αυτή που περιμένεις να είναι, αν έχεις δει ανάλογες, όπως τα Ray, Cadillac Records, Dream Gilrs κλπ. Καλογυρισμένη, αφηγείται τη γνωστή ιστορία του αμερικανικού ονείρου, «από τη φτώχεια στην αναγνώριση» με διαφορετικούς κάθε φορά πρωταγωνιστές, οι οποίοι μπορούν πλέον να είναι εκτός από μουσικοί και αφροαμερικανοί και να αφορούν το μεγάλο κοινό. (Όχι παντού βέβαια. Στην Αθήνα των 4.000.000 ανθρώπων, κρίνοντας από τη προσέλευση του κοινού, Σαββατόβραδο, στον έναν από τους δύο κινηματογράφους που παίζεται η ταινία, με μία μόνο προβολή την ημέρα, λογικά θα κόψει αριθμό εισιτηρίων μικρότερο από αυτόν των κουτσομπόληδων που διαβάζουν ετούτη την παρένθεση.). Οι ηθοποιοί είναι καλοί, «αχ και να δεις πόσο του μοιάζει, σαν να είναι ο ίδιος, ρε παιδί μου», η σκηνοθεσία επίσης όσο χρειάζεται, η αναπαράσταση της εποχής τόσο αληθινή, η μουσική, παιγμένη από τους κανονικούς, δεν παίζεται. Σε μικρούς ρόλους εμφανίζονται ο Aloe Blacc, η Jill Scott, o Brandon Smith παίζει το Little Richard, 4 (τι κόλπο είναι αυτό ρε Μίκυ;) τύποι παριστάνουν τους Stones του ’64 που χαζεύουν την εμφάνιση του Brown στο TAMI Show, μία αφίσα του Wynonie Harris στα γραφεία της King, είναι η μικρή αναφορά στον προ-JB r&b κόσμο. Η ώρα περνά γρήγορα και υπάρχουν και στιγμές που (μ’ ένα άρλεκιν) ξεχνιέσαι/μαι και μ’ αρέσει. Στο τέλος της ταινίας πέφτουν τα γράμματα που ενημερώνουν το θεατή πως ο Τζέιμς Μπράουν ήταν ένας από τους σημαντικότερους μουσικούς και η μουσική του έχει σαμπλαριστεί από αμέτρητους άλλους καλλιτέχνες.
Βγαίνοντας από το σινεμά, ήθελα να ακούσω ξανά τη μουσική, δυνατά, και να δω τον πραγματικό. Τότε θυμήθηκα πως η πρώτη φορά που τον είχα δει να κινείται, ήταν στην πρώτη ταινία των Blues Brothers. Και εκείνη τη στιγμή συνειδητοποίησα πως αυτός ο απίθανος τύπος που λέγεται Dan Aykroyd, αυτός ο χαβαλετζής, r&b μπαμπάκας, πριν φτάσει στα 64 του να υποδυθεί το manager του James Brown, είχε ήδη παίξει σε τρεις διαφορετικές ταινίες (Blues Brothers, Dr Detroit, Blues Brothers 2000) μαζί με τον ίδιο, τον Κανονικό. Πόσο συνηθισμένο είναι αυτό;

BenBart
BB & JB

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s