Η ταινία που είδα το Σαββατοκύριακο λέγεται «AKA Doc Pomus»

AKA Doc Pomus 3

«E φίλε, έχεις χρόνο ένα λεπτό;» η φωνή του Doc Pomus μπορούσε να ακουστεί από την άλλη γραμμή του τηλεφώνου σε οποιαδήποτε μεταμεσονύχτια ώρα. Ο Peter Guralnick, συγγραφέας του «Sweet Soul Music» που τόσο αγάπησε και διέδωσε αυτήν την αγάπη του για την αφροαμερικανική μουσική, λέει πως δεν μπορούσες ποτέ να πεις όχι στον Doc. Όπως ποτέ δεν έλεγε εκείνος όχι σε εσένα. Με το «ναι» ξεκινούσε μία ατέρμονη συζήτηση για μουσική, γυναίκες, πολιτική, την αξία της φιλίας, για οποιοδήποτε θέμα είχε στο μυαλό του εκείνη τη στιγμή ο Pomus και έπρεπε οπωσδήποτε να μιλήσει για αυτό. Eξ αρχής και έως το τέλος έζησε έτσι. Ο Jerry Wexler έλεγε πως αυτός ήταν η ψυχή και η καρδιά, η συνείδηση της μουσικής βιομηχανίας.
Ο Jerome Solon Felder γεννήθηκε στο Brooklyn στα 1925. Σε παιδική ηλικία χτυπήθηκε από πολιομυελίτιδα και καταδικάστηκε να ζήσει όλη τη ζωή του με πατερίστες, υποστήριξη στα πόδια, από ένα σημείο και μετά σε καροτσάκι. Το παιδικό του όνειρο να γίνει πρωταθλητής μποξέρ δεν μπορούσε να πραγματοποιηθεί. Από τα πρώτα του εφηβικά χρόνια άρχισε να συχνάζει στα μαύρα clubs της περιοχής του, να τραγουδά τα rhythm & blues, να αρχίσει να γράφει τα δικά του τραγούδια, σύντομα να συναντήσει το ίνδαλμα του, τον Big Joe Turner, να μπλέξει με τις παρέες της Atlantic, να χαρεί την πρώτη του γεύση επιτυχίας με το «Lonely Avenue» του Ray Charles, να γνωρίσει το συνθετικό του ταίρι Mort Shuman, μαζί του ή μόνος να γράψει hits για τον Elvis, τον Dion, τους Drifters, τους Coasters, το Dr John, τους Mink DeVille, μερικά από τα ομορφότερα τραγούδια που πρωτάκουσαν οι άνθρωποι στον προηγούμενο αιώνα.

Η ταινία που έκαναν οι Peter Miller και Will Hechter με τη βοήθεια της κόρης του Doc, Sharyn Felder, αφηγείται τις περιπέτειες και την ιστορία αυτού του ανθρώπου, μαζί και όλης εκείνης της εποχής, όταν η race music μετονομάστηκε σε rhythm & blues, για να κατακτήσει τις μεγαλύτερες επιτυχίες, τις καρδιές και το μυαλό των εφήβων. Οι εικόνες και οι ήχοι είναι συνταρακτικοί. Όταν μιλάει η γυναίκα του, Willi Burke, για την οποία είχε γράψει το «Save The Last Dance For Me», όταν εμφανίζεται ο Ben E King, όταν ο Phil Spector τον παρουσιάζει στη μετά θάνατον εισαγωγή του στο Rock & Roll Hall Of Fame, όταν ο Dr John παίζει στην κηδεία του στο εκκλησιαστικό όργανο «My Buddy», όταν ακούγεται η φωνή του Lou Reed να διαβάζει αποσπάσματα από το ημερολόγιο του, όταν ξεκινούν το στροβιλισμό τους τα βιολιά του «This Magic Moment», όταν λέει «oh darling» ο Gerry Goffin, όταν τραγουδάει ο Dion και στοπάρεις την εικόνα για να δεις τι έχει γράψει στην κιθάρα του, όταν ο κάθυδρος B.B. King τραγουδά «There Must Be A Better World Somewhere». O παλιός κόσμος είναι πίσω μακριά, χαμένος σε φθαρμένες φωτογραφίες, τσακισμένα βιβλία, vg+ 45άρια. Αλλά και πάντα κάπου παρών. Εκεί όπου τα τραγούδια είναι ικανά να σε αλλάξουν για πάντα. Ή να σε κρατήσουν να μην αλλάξεις ποτέ. Εδώ.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s