Just A Little Bit Of Rain

Με “Bleecker & MacDougal” από τα ηχεία διαβάζω τα νέα, μετά τα δικά σας νέα. Φίλες, φίλοι, κυρίες, κύριοι κ Παιδιά είστε σίγουροι πως είστε σίγουροι για όλα αυτά που γράφετε κ λέτε; Είστε σίγουροι πως για όλα φταίνε ακόμα κ τώρα οι άλλοι; Πως η κατάσταση είναι φυσιολογική; Πως οι επόμενες μέρες θα είναι σαν τις προηγούμενες; Πως οι άλλοι είναι οι Κακοί και εμείς οι Καλοί; Ακόμα κ αν μαζί μας είναι εξέχοντες εγγυητές ανωμαλίας ή «αγοράζω χρυσό – πουλάω ελπίδα» φασιστόμπραβοι; Είστε σίγουροι για το Ναι ή το Όχι; Για την ερώτηση;

trainstracks
Σας κλείνω για να ακούσω το δίσκο μου κ να διαβάσω την αγωνία του αργοπορημένου φρεναδόρου να προλάβει το τραίνο. Ο χρόνος έχει τελειώσει.

 
«…ξεχνάω προς στιγμή ή μπορεί να μην έμαθα ποτέ σε ποια γραμμή ήταν, είμαι μπλεγμένος, να θυμηθώ τη γραμμή, 5, 6, 7 δευτερόλεπτα χαμένα, το τραίνο τσουλάει, αλλά αργά, θα μπορούσε κανείς να το προλάβει, αλλά όταν ρωτάω το βοηθό σταθμάρχη που είναι το 112 μου λέει στην τελευταία γραμμή, το τελευταίο πράγμα που μπορούσα να φανταστώ, τρέχω γρήγορα και κάνω στην άκρη τον κόσμο σαν κάποιος μπακ της Κολούμπια, βγαίνω στη γραμμή όπως όταν έχεις την μπάλα απ΄τ’ αριστερά και προσποιείσαι με λαιμό και κεφάλι και σπρώχνεις την μπάλλα σαν να πρόκειται να τριπλάρεις τον αριστερό μπακ κι όλοι ασυναίσθητα κινούνται προς τα εκεί κι εσύ μαζεύεσαι και γίνεσαι καπνός ανάμεσά τους πριν εσύ ο ίδιος το πάρεις χαμπάρι και ορμάς στη γραμμή και να το τραίνο, καμιά τριανταριά μέτρα και μαζεύω ενέργεια και τρέχω και ξέρω ότι το προλαβαίνω. Στην πίσω πλατφόρμα στέκουν ένας φρεναδόρος κι ο γέρο-Τσάρλυ Ου. Τζόουνς, ο εισπράκτορας, που είχε εφτά γυναίκες και έξι παιδιά, έκανε και λίγο φυλακή, όχι, αυτός πρέπει να ήταν ο Κογιότ, δεν έβλεπε απ’ τον ατμό και βγήκε έξω και βρήκε τη λάμπα του στην γωνιά μου και του δώσανε πριμ και νάτος τώρα. Κυριακή πρωί, μαζί με τον άλλο χαζεύει τώρα τον μαθητευόμενο φρεναδόρο του που τρέχει σαν τρελός σπρίντερ πίσω απ’ το τραίνο που φεύγει. Μου ‘ρχεται να φωνάξω: « Τσεκάρετε τον αέρα, τώρα!», ξέροντας ότι μόλις ξεκινήσει κάποιο επιβατικό, πριν την πρώτη διασταύρωση, στα ανατολικά του σταθμού, τραβάνε τον αέρα να δοκιμάσουν τα φρένα μετά από σήμα της μηχανής, και το τραίνο κόβει για λίγο. Τότε, ίσως καταφέρω να προλάβω. Αλλά δεν δοκιμάζουν τον αέρα οι μπάσταρδοι, και ξέρω ότι πρέπει να τρέξω σαν κερατάς. Αλλά, ξαφνικά, κομπλεξάρομαι όταν σκέφτομαι τι θα πει ο κόσμος που θα δει έναν τύπο τα τρέχει σαν το διάολο μέσα απ’ τη ζωή λες κι ήτανε ο Τζέσε Όουενς, μόνο και μόνο για να προλάβει ένα ηλίθιο τραίνο. Κι όλοι αυτοί οι υστερικοί ν’ αναρωτιούνται αν θα σκοτωθώ όταν αρπαχτώ απ’ την πίσω πλατφόρμα και σκοντάψω στη διασταύρωση και ξαπλώσω στις ράγες, έτσι ο γερουπάλληλος, όταν φύγει πια το τραίνο, θα δει αυτό τον κιμά στο έδαφος, όλοι εμείς οι άγγελοι θα πεθάνουμε και δεν ξέρουμε ούτε καν πως. Ας μας φωτίσουν οι ουρανοί, ας σας ανοίξουν τα μάτια, ας μας ανοίξουν τα μάτια, ας μας ανοίξουν τα μάτια….»

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s