Η ταινία που είδα το Σαββατοκύριακο λέγεται «Thelonious Monk : Straight No Chaser»

monk&dizzy

H Charlotte Zwerin συμπληρώνει τα αδέρφια Albert κ David Maysles στην τριάδα των σκηνοθετών του «Gimme Shelter», της ταινίας που περιγράφει την πορεία των Stones προς τη μοιραία νύχτα του Altamont. Σχεδόν δύο δεκαετίες αργότερα, με παραγωγό τον Clint Eastwood, σκηνοθετεί αυτήν την ταινία ντοκιμαντέρ για το Monk. Η ιστορία έχει πικρό τέλος. Όπως οι περισσότερες άλλωστε. Στο ασπρόμαυρο ο Monk σκίζει. Έχει μία ασαφή κίνηση που φέρνει λίγο στο μυαλό την ανισορροπία του Keith Richards, όταν περπατάει. Αυτός εδώ έχει πολύ μεγαλύτερο ρεπερτόριο απρόσμενων κινήσεων, με ξαφνικές αεροπλανικές στροφές των χεριών, γελάκια ή κενά βλέμματα από το μέλλον, σβούρες γύρω από τον άξονά του, σαν εκείνες που θα έκανε ένας ανήλικος bop δερβίσης, αν υπήρχε. Η ομιλία του επίσης είναι ασαφής, σαν βούισμα μέλισσας, όπως μιλάει ο τρομπονίστας στο Treme. Μα κ οι συνθέσεις τους τέτοιες είναι, όπως κ η πιανιστική του ερμηνεία που βασίζεται σε μία φαινομενική αγορίστικη σκανδαλιάρικη αφέλεια. Ο κόσμος όλος δεν ξέρει ότι ένα μικρό αγόρι. Στιγμές μοιάζει η προσέγγιση βιμπραφωνίστικη, παίζει με τα δάχτυλα ξαπλωμένα, χαλαρά, μαζί κ νευρικά, τεντωμένα, σαν να χτυπάει τα πλήκτρα όχι με τα ακροδάχτυλα μα με τα ψωμάκια, κάνοντας συνεχή σπασίματα στο ρυθμό, συγκοπές, τα γρήγορα περάσματα είναι τσαπατσούλικα κ οποιαδήποτε στιγμή μπορεί να ρίξει νότες κάτω, σαν να του έπεσαν κατά λάθος απ’ το μανίκι. Είναι φαρδύ το κοστούμι.

Η αφήγηση της ιστορίας είναι αφαιρετική, ελλειπτική, οι εικόνες μιλούν καλύτερα από τα λόγια που λένε όσοι εμφανίζονται στην οθόνη. Καλύτερα η μουσική παρά οι λέξεις από τις συνεντεύξεις συγγενών κ συνεργατών. Freecinema-τικές οι σκηνές της συνάντησης με τον Teo Macero στο στούντιο της Columbia, καθηλωτικά τα αποσπάσματα από συναυλίες, ηχογραφήσεις, όπου φαίνονται τύποι, όπως ο Charlie Rouse, o Coltrane, o κοντός μοδάτος Johnny Griffin, το χλωμό αγόρι Phil Woods. Ο ίδιος κάθιδρος, με τα πόδια να παίζουν όσο κ τα χέρια, χαμένος στους κόσμους του Misterioso, της Epistrophy, του Blue Monk.  Και μετά είναι εκείνη η εικόνα του Thelonious Sphere Monk να μασουλάει ένα μήλο, περιμένοντας το αεροπλάνο να έρθει να τον πάρει. Και έρχεται. Και φεύγει.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s