Νέα Υόρκη, χωρίς ταινία.

IMG_1256

Η πτήση ήταν επεισοδιακή, περισσότερο από τα συνηθισμένα. Ο Woody Allen θα μπορούσε να αγγίξει κορυφή με τέτοιο υλικό. Η πρώτη νύχτα ήταν ήσυχη κ μετά…

Πήγα στο Brooklyn, έκανα νέες γνωριμίες, απ’ αυτές που μοιάζουν με μελλοντικές φιλίες, χωρίς να είναι, σκόνισα τα χέρια κ γέμισα τα ρουθούνια μου με την ιαματική μυρωδιά των ενεργά αποθηκευμένων βινυλίων, μετά πήγα σε σπίτι της περιοχής, όπου τα παιδάκια χοροπήδαγαν στους ρυθμούς των Brother Τo Brother κ ο μπαμπάς τους μου μιλούσε για το East Club, πέρασα από τη γωνία Nostrand & Fulton, για την οποία έγραψε κομμάτι ο Freddie Hubbard, εκεί που είναι το Sista’s Club, εκεί που θα εμφανιστεί σε λίγες μέρες ο Charles Tolliver, περπάτησα τη γέφυρα του Brooklyn για να βρεθώ απέναντι στην κόλαση του οικονομικού κέντρου του Manhattan, έφαγα μισή μέρα στο Moma, είδα ζωντανό μπροστά μου το Broadway Boogie Woogie του Mondrian, τρομοκρατήθηκα στο downtown κ την Time Square, χάρισε μου μία δεκάρα ή έστω ένα χαμόγελο, κάτω στη σκάλα του υπογείου, είδα τη νέα παράσταση που μόλις ανέβασε ο Ιvo Van Howe στο «View From The Bridge» του Arthur Miller, μπήκα στο Birdland για να ακούσω μια (όχι κ τόσο) latin band, άλλο βράδυ το πέρασα στο Smoke με την Captain Black Big Band, ένα τρίτο στο υπόγειο Small jazz club, όπου με 20 δολάρια μπορείς να ζήσεις μία αξέχαστη jazz εμπειρία έως κ 6 ωρών, περπάτησα στο Greenwich Village, στάθηκα στη Bleecker & McDougal, είδα το Cafe Wha, πήγα στο Chelsea κ το υπεραιωνόβιο Hotel, στη Joey Ramone Place, στη Bowery, είδα το Michael Stipe να ανοίγει με το Old Man του Neil Young τη συναυλία της Patti Smith στο Beacon Theatre για τα 40στα γενέθλια του Horses, εκεί που χορέψαμε το watusi κ κάναμε τον πουρέ πάνω στην Broadway, ding-dong ding-dong, μία συναυλία που έφτασε στην αποθεωτική κορύφωσή της με το «My Generation», έψαξα να βρω το 157 west 57th st, τη διεύθυνση της πρώτης Atlantic, της μαύρης, της κανονικής, στο ίδο σημείο είναι ένας ακόμα σκουπιδοουρανοξύστης χωρίς κανένα νόημα, πήγα στο Harlem, ναι μέσα στο Harlem,  εκεί που είναι το Apollo, εκεί που υπάρχει μία εκκλησία σε κάθε τετράγωνο, εκεί που τα σπίτια διασχίζουν τρεις αιώνες κ στέκονται ακόμα όρθια με ξύλινες σκάλες, ψηλά ταβάνια, μεγάλα παράθυρα κ δίσκους, παντού δίσκους.

Οι δρόμοι εκεί δεν τελειώνουν ποτέ. Οι δρόμοι που περπάτησαν ο Dion, o Coltrane, ο Dylan είναι εκεί .Όσο ψηλά κ αν είναι τα κτίρια, ο ορίζοντας μένει πάντα ανοιχτός.
Στην πτήση του γυρισμού, επέλεξα να δω το Mean Streets. Είδα την αρχική σκηνή με τον Keitel στο κρεβάτι κ το «Be My Baby» να εκρήγνυται στο μυαλό του. Το έκλεισα κ κοιμήθηκα.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s