Η ταινία που είδα το Σαββατοκύριακο λέγεται «Let’s Get Lost»

chet-baker

Μην τη δείτε. Είναι τόσο σκληρή. Το ασπρόμαυρο κάνει τα πράγματα ακόμα πιο βασανιστικά. Ο κόκκος της vhs δεν σε αφήνει να ξεχάσεις πως είσαι άνθρωπος, φθαρτός, θνητός, όπως κ όλοι αυτοί που βλέπεις στην οθόνη. Οι σκηνές στην καλιφορνέζικη παραλία των 8ts είναι σπαρακτικές. Στα τελευταία του o Chet εμφανίζεται σαν το χαμένο αδερφό του Jack Pallance κ του Τσαλακωμένου Νίκου Σ.

Η κάμερα του Bruce Weber τον δείχνει κουρασμένο, κουρελιασμένο, ρουφηγμένο από τον εαυτό του, κάποιες φορές κατατονικό, να θυμάται πως κατάφερε να πάρει τρελόχαρτο για να γλυτώσει το στρατό, να πρωταγωνιστεί σε μία ιταλική ταινία μαζί με τον Adriano Celentano, να βρίσκει χαμόγελο στα συγκρουόμενα αυτοκινητάκια, να ηχογραφεί μαζί με τον Chris Isaak, στα 20 του να πουλάει έρωτα, όνειρα σε γυναίκες κ άντρες με την αγορίστικη φωνή του, τον τρυφερό ήχο της τρομπέτας, την jamesdean-ική μορφή του, στο παρόν του ’88 να μιλάει για το προκαθορισμένο τέλος, σαν να πρόκειται για ραντεβού.

Μετά από δύο ώρες η ταινία ολοκληρώνεται με την είδηση για το θάνατό του.

Μην τη δείτε.

 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s