Η ταινία που είδα το Σαββατοκύριακο λέγεται «Keith Richards Under The Influence»

Keith-Richards-Galerie-Vu-Paris-Select

Δύσκολο να συναντήσεις τέτοιους ανθρώπους πια. Ειδικά εδώ μέσα.

Στα περασμένα 72 του ο Keith Richards λέει πως δεν γερνάει. Απλά εξελίσσεται.

81 λεπτά δεν είναι αρκετά. Μόλις τελείωσε, το έβαλα πάλι από την αρχή.

Για να τον ακούσω ξανά να λέει πως ο Elvis με μία κίνηση έβαλε χρώμα στην ασπρόμαυρη μεταπολεμική Βρετανία, πως τον χτύπησε ο Chuck Berry πριν από 60 χρόνια κ τώρα ακόμα να συνέλθει, πως τη μοναδική φορά που συζήτησαν με το Ronnie «τι θα φορέσουμε απόψε» ήταν ένα βράδυ στο Chicago που θα μοιράζονταν τη σκηνή του Checkerboard Lounge έστω για λίγο με τον Muddy Waters. Για να δω τον Tom Waits να αφηγείται τι συνέβη στην πρώτη συνάντηση τους: είχαμε κ τα ποτάκια μας, έπρεπε να σταθώ στο ύψος του, ποτέ μην το κάνεις αυτό, μετά από μία ώρα δεν ήξερα που βρισκόμουν. εμφανίστηκε με το βαλέ του κ καμιά 300ριά κιθάρες, τις οποίες παρουσίαζε σαν να είναι γλυκά. Τον ίδιο να θυμάται πως ο Τοm είχε ένα ένα δωμάτιο γεμάτο περίεργα όργανα, όπως ένα melotron που έπαιζε όμως μόνο ήχους τρένου. Να τον δω να παίζει στο πιάνο κ να τραγουδά ένα γύρισμα από το «Memory Motel», να θυμάται το φίλο του τον Gram Parsons, να παίζει μπιλιάρδο με τον Buddy Guy, να μιλάει για τη reggae κ τη Τζαμάικα του ’71, τότε που είχε κάπως βαρεθεί το rock που έδειχνε να αφήνει πίσω του το roll, και να τραγουδάει μαζί με τους nyambinghi αδερφούς για το Jah.

Και μετά τη δεύτερη φορά, το ξεκινάω πάλι από την αρχή. Γιατί δεν βιάζομαι. Να δω ή να ακούσω κάτι άλλο. Δεν υπάρχει. Σαν αγαπημένο δίσκο πάλι από την αρχή. Όρθιος. Όχι καθιστός. Στέκομαι όρθιος, όταν μιλάει ο Keith. Όρθιος όταν παίζει ο Buddy Guy. Όχι κύριε, δεν μπορείς να κάθεσαι, όταν ακούγεται η φωνή του Muddy ή του Howlin Wolf. Είναι αδύνατο να κάθεσαι στο «Sympathy For The Devil» ή το «Street Fighting Man». Στο «Sweet Virginia» ; Όρθιος ή τέζα. Ποτέ καθιστός. Όταν τραγουδάει «Goodnight Irene». Όταν με αυτό το χέρι που έχει ριφάρει τον εικοστό αιώνα, με αυτό το τρεμάμενο πια χέρι, αφήνει τη βελόνα να ακουμπήσει πάνω στο Chess βινύλιο για να ελευθερώσει την καταραμένη κιθάρα του Freddie Robinson να φέρει τα γνωστά άσχημα νέα. «I’m blue and lonesome» φωνάζει ο Little Walter, σκίζοντας τα ηχεία. Ο ήχος καταιγιστικός πλημμυρίζει τα πάντα. Η χιλιοτσαλακωμένη φάτσα του Keith Richards θολώνει από τον καπνό του τσιγάρου κ τη συγκίνηση της στιγμής. «Man, that’s bad stuff» !

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s